Pagina's

donderdag 8 december 2011

Ziek, zwak en misselijk

Na het trotseren van de kou en een heuse sprint om een trein eerder te halen kwam ik aan in een voorverwarmde trein. Heerlijk! Nadat ik een beetje op temperatuur was gekomen ging een telefoon naast mij af. Een vrouw van eind dertig, begin veertig nam op. Met haar snotverkouden stem zei ze hallo. Uit haar gesprek bleek dat ze laat was en dat ze vandaag een presentatie moest houden.  

Ze snifte en hoestte heel wat af. Na haar eerste telefoontje, ging ze zelf bellen. Ze belde een collega om te vragen of de laatste dingen voor de presentatie geregeld waren. Haar collega was waarschijnlijk erg benieuwd naar haar verkouden stem. Ze zei letterlijk: "Ik ben snotverkouden, hoest me een ongeluk en ik heb ook nog koorts." Dat arme mens. En dan ook nog een presentatie houden.

Uit het gesprek bleek ook dat ze in de verkeerde trein zat. Daarom zou ze dus later aankomen. Ze vertelde dat ze in de verkeerde trein zat. In de sprinter, het klonk alsof ze het een hel vond. Op Utrecht Centraal werd ze door een conducteur geadviseerd de sprinter te nemen. Ze baalde er enorm van. Ze was het uiteindelijk helemaal niet met de conducteur eens en bedacht zich dat het misschien toch beter was geweest als ze intercity had genomen.

Ach, ik denk dat ze uiteindelijk wel op een redelijke tijd is aangekomen. Hopelijk ging haar presentatie vandaag goed en heeft een vrij weekend om op te knappen. Met een snotneus en koorts in de trein is ook niet alles.

Morgen zal een latertje worden in verband met andere verplichtingen, maar het verhaal van morgen zal online komen. 

Tot morgen!
xx Esmee

dinsdag 6 december 2011

Bekende mensen

Vanochtend stapte ik een lekkere warme trein binnen. Daarvoor zat ik verkleumd op het station te wachten. Bij binnenkomst lachte er een meisje naar me. Ze is denk ik één of twee jaar ouder dan ik. Ik ken haar helemaal niet, maar toch heb ik haar dit schooljaar al een stuk of vier keer gezien. Dat allemaal in de trein. 

Het is logisch dat je vaker bij dezelfde mensen in de trein zit. Je gaat ze dan langzamerhand herkennen. Zo ook bij dit meisje. Dit meisje valt in het bijzonder op omdat ze een apart en bijzonder gezicht heeft. Ze heeft best een spits gezicht. Dus best een smalle neus en een overall ook een smal gezicht. Verder heeft ze een hele mooie rij tanden. Die zag ik toen ze naar mij lachte. 

Ze valt ook op door haar kledingcreaties. Ik dacht eerst dat ze een modeopleiding deed, maar ik ben er achter gekomen dat ze daar niet naar toe gaat. De modeopleiding zit namelijk naast mijn school en daar heb ik haar nog nooit gezien. 

De titel van dit verhaal heet niet voor niks 'Bekende mensEN'. Vandaag zag ik veel meer mensen die ik op de een of andere manier eerder heb gezien, zonder dat ik daar echt meer over weet. 

Het viel mij gewoon echt op dat ik zoveel bekende mensen zag. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen. Zou het in de toekomst niet zo zijn dat je niet alleen maar naar elkaar glimlacht maar elkaar ook echt gedag zegt op een manier alsof je elkaar al jaren kent. 

We zullen het zien, want ik verwacht dat ik deze mensen wel vaker ga tegenkomen. Toeval bestaat niet.. toch?

xx Esmee

zaterdag 3 december 2011

Studentenpakjesavond

De laatste dag voor het sinterklaasweekend moest ik helaas op de trap in de trein zitten. Ik zat namelijk in de intercity en alle stoelen waren bezet. Dus bij de deuren van de trein zat ik op de trap. En ik kan je vertellen dat zat niet zo lekker.

Gelukkig kon ik dan nog wel zitten, want er waren ook mensen die moesten staan. Zo ook twee studenten, met wel een heel feestelijk pakje bij zich. Het was gehuld in een sinterklaaspapiertje. Wat waren deze typische studenten van plan? Onderweg naar een pakjesavond met vrienden of toch familie?

Ik ga voor dat laatste. Ze hadden ook grote weekendtassen mee, met de was natuurlijk. Het cadeau was niet echt makkelijk mee te nemen. Het was een groot en rechthoekige doos, met waarschijnlijk een groot cadeau. Niet te duur, want het geld groeit bij veel studenten niet op de rug.

Ze wonen dus alle twee in Amsterdam en zaten dus in de intercity naar Utrecht. Daar stapte ze ook uit. Ik ben benieuwd of ze het vanavond al hebben gevierd of dat het 't weekend wordt. Of misschien toch de ouderwetse 5 december. Nee, het is al 'gister (een paar minuten geleden) gevierd of 'vandaag', het is inmiddels al zaterdag. 

Een heel fijn sinterklaas weekend met veel gezelligheid en tot dinsdag

xx Esmee

donderdag 1 december 2011

E-mails maken en checken

Vandaag zat ik in trein naast een vrouw die heel erg druk was met haar laptop. Omdat ik naast haar zat, kon ik zonder heel erg te kijken zien wat voor scherm er openstond. De hele reis van zo'n 20 minuten heb ik het programma Microsoft Outlook gezien. Het ging om een of ander trainingsschema waar meerdere mensen in geplaatst moesten worden. 

De vrouw zat al in de trein. Het was het eerste beste plekje dat ik kon bemachtigen. Er kwamen een hoop mensen uit de trein, maar er stond ook weer bij elke deur vier rijen mensen omheen om naar binnen te gaan. 

De vrouw keek even op toen ik naast haar kwam zitten, en het leek erop dat ze het accepteerde dat IK naast haar kwam zitten. Misschien had ze geen zin in bepaalde figuren naast haar en wilde ze vlot doorwerken aan haar e-mail.

Ik moest zelf ook aan de slag. Ik had wat werk doorgeschoven van gister naar vanochtend. Gister was ik er niet meer aan toegekomen. Ik pakte een schriftje en een pen uit mijn tas en ik kon zo weer een aantal blaadjes vullen. De vrouw heeft geen moment naar rechts gekeken om te kijken wat ik aan het doen was. Ze was zo bezig met het maken van e-mailtjes. Ik hoor nog het gehakketak op haar toetsenbord. 

Heel af en toe keek ik even op of ze nou nog steeds met die e-mailtjes bezig was. En ja hoor, de drie of vier dat ik even op haar beeldscherm keek, was het beeld van de Outlook zichtbaar. 

Bij station waar ik eruit moest, bleef zij zitten. Ik ben heel erg benieuwd hoelang ze nog de tijd had om haar e-mails af te maken en waar ze uiteindelijk naar toe ging. Achteraf denk ik dat ze onderweg was naar school, misschien moesten er nog wat opdrachten gemaakt worden, net zoals mijn uitstelgedrag van vandaag. Moest ze een deadline halen of gewoon haar groepsgenoten op de hoogte brengen van de stand van zaken.

We zullen het nooit weten...

Morgen weer de derde en laatste van deze week en voor het Sinterklaas weekend.

Tot morgen!
xx Esmee