Pagina's

woensdag 16 november 2011

Onervaren reiziger en ik

Deze keer een ochtendverhaal. En ja, de sfeer was anders. De mensen om mij heen leken allemaal naar een belangrijke afspraak te moeten of waren onderweg naar het werk. Keurig gekleed zaten ze te pielen op hun smartphones of de krant te lezen. Het valt op dat mensen in de ochtend frisser uit hun ogen kijken dan 
's avonds. Dat kan ook bijna niet anders, want als je op het station staat te wachten op de trein sta je automatisch in de kou. Wat was het weer koud vandaag! Ik moet er nog steeds aan wennen. 

Maar die keurig geklede mensen waren niet bijzonder. Elke dag kom ik ze weer tegen. Vandaag zat ik in zo'n blok waar je met z'n vieren kan zitten. Eerst alleen, maar een station verder kwamen er drie mensen bij mij zitten. Twee vrouwen samen met een jong meisje van ongeveer elf jaar denk ik. 

Ze zaten nog niet eens of het meisje vroeg: 'Wat gaan we vandaag allemaal doen?' Waarschijnlijk had ze deze vraag al een stuk of tien keer gesteld, maar toch kreeg ze antwoord. 'We zien wel wat we tegenkomen, we maken er gewoon een leuke dag van.' Moet dat meisje niet naar school of zo? Daarna vroeg ze aan de vrouw naast haar: 'Mag ik op je telefoon spelletjes spelen.' Eerlijk gezegd dacht ik toen dat er een smartphone tevoorschijn kwam, maar het was toch echt een oud Siemens modelletje. Kan je daar echt spelletjes op spelen? Af en toe hoorde ik wat apart gebliep.

De drie waren druk met elkaar in gesprek. Het meisje stelde nog een paar onzinnige vragen, die ze waarschijnlijk al eerder had gesteld. Totdat de vrouw van de intercom vertelde op welk station we aankwamen en daarna vertelde welke stations er zouden volgen. Er ontstond lichte paniek. Amsterdam Centraal, wat blijkbaar de eindbestemming was, werd niet opgenoemd in het riedeltje door de vrouw van intercom. Ik dacht, dit zijn mensen die één tot vijf keer in het jaar met de trein gaan. De vrouw naast mij en de vrouw tegenover haar (die dus naast het meisje zat) deden de jas maar vast dicht. Ze vroegen zich af of ze nou moesten overstappen, ja of nee. Want ja Amsterdam Centraal werd niet opgenoemd. Ik als ervaren treinreiziger schoot te hulp. 'De mevrouw van de intercom noemt bij het volgende station weer een hele rij daaropvolgende stations op. Dan zal ze wel Amsterdam Centraal zeggen.' Een zucht van verlichting volgde en de rits van de jas ging weer naar beneden. 

De vrouwen kletste nog wat over dat ze nooit met de trein gingen en dat ze anders zo waren uitgestapt om te gaan kijken of de trein wel echt naar Amsterdam Centraal zou gaan. Dan zouden ze de trein missen en een volgende moeten nemen, maar ach dat vonden ze niet erg. De vrouw naast het meisje zei: 'Tja dan kom ik maar een uur later aan, ik kom er toch wel.' 
Het is maar waar je zin in hebt, maar goed.

Eind goed, al goed.

xx Esmee

Geen opmerkingen:

Een reactie posten