Pagina's

donderdag 8 december 2011

Ziek, zwak en misselijk

Na het trotseren van de kou en een heuse sprint om een trein eerder te halen kwam ik aan in een voorverwarmde trein. Heerlijk! Nadat ik een beetje op temperatuur was gekomen ging een telefoon naast mij af. Een vrouw van eind dertig, begin veertig nam op. Met haar snotverkouden stem zei ze hallo. Uit haar gesprek bleek dat ze laat was en dat ze vandaag een presentatie moest houden.  

Ze snifte en hoestte heel wat af. Na haar eerste telefoontje, ging ze zelf bellen. Ze belde een collega om te vragen of de laatste dingen voor de presentatie geregeld waren. Haar collega was waarschijnlijk erg benieuwd naar haar verkouden stem. Ze zei letterlijk: "Ik ben snotverkouden, hoest me een ongeluk en ik heb ook nog koorts." Dat arme mens. En dan ook nog een presentatie houden.

Uit het gesprek bleek ook dat ze in de verkeerde trein zat. Daarom zou ze dus later aankomen. Ze vertelde dat ze in de verkeerde trein zat. In de sprinter, het klonk alsof ze het een hel vond. Op Utrecht Centraal werd ze door een conducteur geadviseerd de sprinter te nemen. Ze baalde er enorm van. Ze was het uiteindelijk helemaal niet met de conducteur eens en bedacht zich dat het misschien toch beter was geweest als ze intercity had genomen.

Ach, ik denk dat ze uiteindelijk wel op een redelijke tijd is aangekomen. Hopelijk ging haar presentatie vandaag goed en heeft een vrij weekend om op te knappen. Met een snotneus en koorts in de trein is ook niet alles.

Morgen zal een latertje worden in verband met andere verplichtingen, maar het verhaal van morgen zal online komen. 

Tot morgen!
xx Esmee

dinsdag 6 december 2011

Bekende mensen

Vanochtend stapte ik een lekkere warme trein binnen. Daarvoor zat ik verkleumd op het station te wachten. Bij binnenkomst lachte er een meisje naar me. Ze is denk ik één of twee jaar ouder dan ik. Ik ken haar helemaal niet, maar toch heb ik haar dit schooljaar al een stuk of vier keer gezien. Dat allemaal in de trein. 

Het is logisch dat je vaker bij dezelfde mensen in de trein zit. Je gaat ze dan langzamerhand herkennen. Zo ook bij dit meisje. Dit meisje valt in het bijzonder op omdat ze een apart en bijzonder gezicht heeft. Ze heeft best een spits gezicht. Dus best een smalle neus en een overall ook een smal gezicht. Verder heeft ze een hele mooie rij tanden. Die zag ik toen ze naar mij lachte. 

Ze valt ook op door haar kledingcreaties. Ik dacht eerst dat ze een modeopleiding deed, maar ik ben er achter gekomen dat ze daar niet naar toe gaat. De modeopleiding zit namelijk naast mijn school en daar heb ik haar nog nooit gezien. 

De titel van dit verhaal heet niet voor niks 'Bekende mensEN'. Vandaag zag ik veel meer mensen die ik op de een of andere manier eerder heb gezien, zonder dat ik daar echt meer over weet. 

Het viel mij gewoon echt op dat ik zoveel bekende mensen zag. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen. Zou het in de toekomst niet zo zijn dat je niet alleen maar naar elkaar glimlacht maar elkaar ook echt gedag zegt op een manier alsof je elkaar al jaren kent. 

We zullen het zien, want ik verwacht dat ik deze mensen wel vaker ga tegenkomen. Toeval bestaat niet.. toch?

xx Esmee

zaterdag 3 december 2011

Studentenpakjesavond

De laatste dag voor het sinterklaasweekend moest ik helaas op de trap in de trein zitten. Ik zat namelijk in de intercity en alle stoelen waren bezet. Dus bij de deuren van de trein zat ik op de trap. En ik kan je vertellen dat zat niet zo lekker.

Gelukkig kon ik dan nog wel zitten, want er waren ook mensen die moesten staan. Zo ook twee studenten, met wel een heel feestelijk pakje bij zich. Het was gehuld in een sinterklaaspapiertje. Wat waren deze typische studenten van plan? Onderweg naar een pakjesavond met vrienden of toch familie?

Ik ga voor dat laatste. Ze hadden ook grote weekendtassen mee, met de was natuurlijk. Het cadeau was niet echt makkelijk mee te nemen. Het was een groot en rechthoekige doos, met waarschijnlijk een groot cadeau. Niet te duur, want het geld groeit bij veel studenten niet op de rug.

Ze wonen dus alle twee in Amsterdam en zaten dus in de intercity naar Utrecht. Daar stapte ze ook uit. Ik ben benieuwd of ze het vanavond al hebben gevierd of dat het 't weekend wordt. Of misschien toch de ouderwetse 5 december. Nee, het is al 'gister (een paar minuten geleden) gevierd of 'vandaag', het is inmiddels al zaterdag. 

Een heel fijn sinterklaas weekend met veel gezelligheid en tot dinsdag

xx Esmee

donderdag 1 december 2011

E-mails maken en checken

Vandaag zat ik in trein naast een vrouw die heel erg druk was met haar laptop. Omdat ik naast haar zat, kon ik zonder heel erg te kijken zien wat voor scherm er openstond. De hele reis van zo'n 20 minuten heb ik het programma Microsoft Outlook gezien. Het ging om een of ander trainingsschema waar meerdere mensen in geplaatst moesten worden. 

De vrouw zat al in de trein. Het was het eerste beste plekje dat ik kon bemachtigen. Er kwamen een hoop mensen uit de trein, maar er stond ook weer bij elke deur vier rijen mensen omheen om naar binnen te gaan. 

De vrouw keek even op toen ik naast haar kwam zitten, en het leek erop dat ze het accepteerde dat IK naast haar kwam zitten. Misschien had ze geen zin in bepaalde figuren naast haar en wilde ze vlot doorwerken aan haar e-mail.

Ik moest zelf ook aan de slag. Ik had wat werk doorgeschoven van gister naar vanochtend. Gister was ik er niet meer aan toegekomen. Ik pakte een schriftje en een pen uit mijn tas en ik kon zo weer een aantal blaadjes vullen. De vrouw heeft geen moment naar rechts gekeken om te kijken wat ik aan het doen was. Ze was zo bezig met het maken van e-mailtjes. Ik hoor nog het gehakketak op haar toetsenbord. 

Heel af en toe keek ik even op of ze nou nog steeds met die e-mailtjes bezig was. En ja hoor, de drie of vier dat ik even op haar beeldscherm keek, was het beeld van de Outlook zichtbaar. 

Bij station waar ik eruit moest, bleef zij zitten. Ik ben heel erg benieuwd hoelang ze nog de tijd had om haar e-mails af te maken en waar ze uiteindelijk naar toe ging. Achteraf denk ik dat ze onderweg was naar school, misschien moesten er nog wat opdrachten gemaakt worden, net zoals mijn uitstelgedrag van vandaag. Moest ze een deadline halen of gewoon haar groepsgenoten op de hoogte brengen van de stand van zaken.

We zullen het nooit weten...

Morgen weer de derde en laatste van deze week en voor het Sinterklaas weekend.

Tot morgen!
xx Esmee

woensdag 30 november 2011

De medicijnman

Gisterochtend zat een man schuin tegenover mij in de trein. Naast hem stond een zwarte koffer van stof. Het was net zo'n soort stof als voor laptophoezen. Op de koffer stond een embleem met een slang. Volgens mij heeft dat iets te maken met de gezondheid en/of verzorging of zo. Het eerste waar ik aan moest denken was een vreemde medicijnman. 

De man zag er ook best apart uit. Hij had van die lak gympen. Die paste helemaal niet bij de man die schuin tegenover mij zat. Hij had een groot hoofd en was een beetje kalig. Verder had hij een keurig colbertje aan, maar die gympen paste er echt niet bij. 

Het viel mij heel erg op dat de man wel twintig keer zijn koffer goed zette. Voor mij stond die na de eerste keer al goed, maar goed. Voor de man kon het altijd beter. Hij keek ook steeds met een schuinoog naar mij en de andere reizigers. Wat zou er in die koffer hebben gezeten?

Na wat denken en research kwam ik uiteindelijk op het logo van de apotheek. Volgens mij was dat het symbool dat op zijn koffer stond. Zat ik toch in de goede hoek te denken, bij het zien van de koffer. 

Mijn blog kent nu naast een breiende jonge vrouw en een bouwvakker ook een medicijnman.

Tot morgen 
xx Esmee

zaterdag 26 november 2011

Look-a-like hair

Allereerst een schande weer een dagje te laat, maar het drukke bestaan van een student als ik laat het schrijven van een blog even niet toe. Maar natuurlijk bij deze weer een nieuw bijzonder verhaal. Gistermiddag zat er namelijk een vrouw schuin tegenover mij met hetzelfde soort haar als ik, alleen dan in een blonde vorm.

Het viel mij meteen op. Het was hetzelfde soort slag met een paar bijzondere krullen erdoorheen. Erg leuk om te zien. Deze vrouw was druk bezig met het lezen van de Volkskrant. Ze was overduidelijk een bijzonder artikel aan het lezen. De verbazende blikken waren van haar gezicht af te lezen. Het is een beetje moeilijk uitleggen, maar ze fronste nogal eens met haar wenkbrauwen. 

Toen ze haar krant uit had, legde ze deze opzij en pakte ze haar mobiele telefoon. Schijnbaar waren daar ook bijzondere dingen te lezen. Ook hier fronste ze een paar keer. Ik was enorm benieuwd wat ze nou allemaal gelezen zou hebben. 
Waar zou deze vrouw naar toe zijn gegaan. Ik zat pas rond 14.00 uur in de trein, dus naar haar werk zou ze waarschijnlijk niet zijn gegaan. Ik denk dat ze of een afspraak had of onderweg naar huis was. Ze had wel nette kleding aan, maar na mijn mening niet netjes genoeg voor een echte werkafspraak. Achteraf denk ik dat ze toch onderweg naar huis was.

Ik heb deze vrouw voor dit nieuwe vooral gekozen vanwege haar herkenbare haar. Toch leuk om bijna exact hetzelfde haar te zien. Je ziet het niet vaak. Daarom een verhaal waard om de week mee af te sluiten. 

Fijn weekend en tot dinsdag

xx Esmee

vrijdag 25 november 2011

Druk druk druk

Aaah! mag ik even mijn frustraties kwijt! My god, wat zat ik gister in een overvolle trein! Gelukkig kon ik nog een plekje bemachtigen. Maar bij alle daaropvolgende stations werd het steeds drukker in de trein. 

Door alle drukte waren er natuurlijk genoeg mensen om te bestuderen. Dat was niet zo moeilijk deze keer. Alle mensen hadden alle maar donkere kleren aan. Denk aan zwart, bruin, grijs e.d. Maar een man schuin tegenover mij was het tegenovergestelde van donkere kleuren. Hij had die ochtend gekozen voor een knal paarse trui met een licht beige kaki broek. Daarbij had hij een knalblauwe tas en een rode jas aan. Oei, wat viel deze man op met zijn kleuren! 

Hij was helemaal verzonken in zijn boek. Ook had hij een koptelefoon op, zodat hij ongestoord zijn boek uit kon lezen. Ik zag namelijk dat ie 'm bijna uit had. Het was een beetje een vaag boek. Ik kon de titel niet lezen, maar aan de geel gekleurde bladzijdes die allemaal verfrommeld waren, kon ik opmaken dat het waarschijnlijk om fantasyboek gaat. Hij was er wel echt een type voor.

Het was niet alleen druk in de trein, maar zelf had ik het gisteravond ook erg druk. Nadat ik eindelijk thuis was, na een lange dag school en die overvolle trein, had ik nog het één en ander te doen. Vandaar dat het verhaal een dagje later, dus vandaag pas te lezen is.


Vanmiddag mag ik nog één keer naar school. Laat op de avond zal het laatste verslag van de week verschijnen.


Tot vanavond
xx Esmee

woensdag 23 november 2011

Oude dame met een grote weekendtas

Op de terugweg zat ik in een redelijk lege trein. Dat mag ook wel is een keer. Die drukke spitstreinen zijn af en toe zo druk. Bij het volgende station stapte er een oudere dame in de trein. Of eigenlijk een grote weekendtas met een oude dame.

Pling, eerste vraag die gelijk in mij opkwam was, wat zit er in die enorme tas? Het was zo'n oude Albert Heijn tas. Eentje van heel vroeger. Een witte met groen en blauwe lijnen. Door haar enorme tas had ze twee stoelen nodig voor al haar spullen. Ze stapte dus in en ging er echt even lekker voor zitten. Grote tas op de stoel zetten, jas uit, tijdschriftje erbij en klaar. 

De oude dame las een tijdschrift over tuinen. Zo'n tuinmagazine waar allemaal mooie grote landgoeden in staan en natuurlijk tips voor je eigen tuin. Ik vond het mooi om te zien dat er constant een kleine glimlach op haar gezicht was. 

Ik kon niet zien wat er in de tas zat, maar ik dacht gelijk aan kleren. Maar wat moet zo'n oude dame met een tas vol met kleren. Ik dacht er nog wat verder over na, maar er kwam eigenlijk niks binnen. Jammer, ik had graag geweten waar deze grote weekendtas met de oude dame naar toe ging. 

Toen ik was aangekomen bij mijn eindbestemming bleef de oude dame zitten. Waarschijnlijk had zij nog een lange reis voor de boeg. Anders zou ze nooit zo op haar gemakkie een tijdschrift lezen en nog net niet haar voeten op de stoel tegenover haar leggen. Het leek wel alsof ze er een dagje van maakte.

Mooi om te zien, een oude dame genietend van het leven!

Tot morgen
xx Esmee

dinsdag 22 november 2011

Kunstenaar met zwarte krullen

Vandaag zat aan de andere kant van het gangpad een hele grote man. Hij bezette zo ongeveer drie stoelen. Anderhalf voor zichzelf en de andere helft aan alle spullen die hij bij zich had. Ik moest gelijk denken aan een artistieke kunstenaar die tegelijkertijd een Apple fan is.

Hij was druk bezig op een MacBook Pro, die ik zelf o zo graag wil! Hij was bezig met een verslag. Ik zag hem namelijk werken in een Word document. Omdat ik aan een kunstenaar dacht, ging het misschien wel om een voorstel die hij moest afmaken. Een voorstel die hij moest schrijven voor een nieuwe serie schilderijen. Ik denk dat hij een schilder is, omdat ik hem zo met een verfkwast achter zijn oor zie zitten. 

Daarnaast had hij ook een grote, platte tas bij zich. Een tas waar waarschijnlijk zijn schetsen in zitten. Die moeten natuurlijk schoon en netjes blijven, vandaar de grote, platte tas. Ik ben benieuwd wat voor soort schilderijen hij maakt. Ik vond hem geen type voor kleurrijk schilderij, maar meer iemand die van zwart-wit houdt en met verschillende grijstinten werkt. 

Ik benoemde deze man eerder ook als Apple fan. Waarom? Nou vanwege zijn MacBook Pro natuurlijk. Maar hij had ook een iPhone 4. Hij zag er echt uit alsof hij thuis nog veel meer spullen van Apple zou hebben. Een echte fan. Kunstenaars geven toch niet zo veel om dit soort spullen? Deze kunstenaar blijkbaar wel, want ja, ik beschouw deze man echt als een kunstenaar en ik zou graag zijn werk een keer willen zien!

Tot morgen
xx Esmee

zaterdag 19 november 2011

Twee is het nieuwe één

Gisteravond zat ik weer in een overvolle avondtrein. Toch was er nog een lege plaats, speciaal voor mij. Aan de andere kant van het gangpad zat een vrouw met twee telefoons. Met beide telefoons was ze erg druk. 

Na een week hard werken zat iedereen uitgeblust in de trein. Dat was wel te merken. Ook ik kon mijn ogen bijna niet meer openhouden. De vrouw aan de andere kant van het gangpad had het nog wel erg druk. Op haar iPhone wisselde ze constant van app en leek het er op dat er nog belangrijke afspraken geregeld moesten worden. Ik denk dat ze allemaal dingen moest regelen voor een feest. Waarom? Tja, ik kon niet lekker mee gluren, maar ik zag een paar keer haar agenda tevoorschijn komen. Verder belde ze heel wat vriendinnen af of alles al geregeld was. Misschien ging het wel om een surpriseparty. 

Dat soort feesten lijken mij zo leuk! Zelf was ik ook een keer te gast op een surpriseparty. Degene die jarig was, was helemaal overdonderd en werd emotioneel. Wat zijn mensen dan gelukkig. 

Terug naar de vrouw. Met de ene telefoon was ze dus met de surpriseparty bezig. Aan de andere telefoon zaten oortjes. Ze kon tussendoor dus ook nog muziek luisteren. Daarbij was ze op die telefoon ook nog aan het chatten met iemand via Facebook. Ik zag namelijk toevallig het blauwe Facebook balkje bovenaan haar scherm. 

De vrouw was dus aardig aan het multitasken. Ze kon alles te gelijk. Uiteindelijk kreeg ze geen telefoontjes meer en belde ze zelf ook niet naar haar vriendinnen en sloot ze de Facebook chat af. Haar ogen zakte langzaam dicht en ze luisterde alleen nog naar de muziek. 

Ook mijn ogen zakte dicht. Maar gelukkig, ik was bijna thuis, op weg naar het weekend.


Helaas een dagje later, maar een student als ik had het gisteravond nog erg druk met school en vandaag moest er gewerkt worden dus bij deze het verhaal van vrijdag 18 november 2011. 

Een fijn weekend en tot dinsdag


xx Esmee

donderdag 17 november 2011

De man met de koffer

Vandaag stond ik te wachten op een overvol station op weg naar huis. Tot mijn verbazing was de trein, die ik moest hebben, nog leeg genoeg om een plekje te bemachtigen. Direct achter mij liep een man en ging schuin tegenover mij zitten. Hij had een hele vreemde grijze koffer bij zich. Het is zo'n koffer die je vaak ziet bij opnames van films of televisieprogramma's. Zo een waar dan allemaal apparatuur in zit. 

Het was een wat oudere man met van dat witte, grijze haar. De man deed heel geheimzinnig over de koffer. Hij had 'm weliswaar gewoon op schoot, maar keek af en toe vreemd op. Het leek alsof hij niets vermoedend met zijn telefoon bezig was. Totdat hij de koffer opende. Uit nieuwsgierigheid probeerde ik toch te kijken wat erin zat. Dat was nog knap lastig als je schuin tegenover iemand zit. Ik kon iets zien wat leek op een lens voor een fotocamera. Wat moet zo'n man met een lens voor een fotocamera. Het was er helemaal geen type voor. Of er echt een lens in zat, zal ik nooit te weten komen.

Ik vroeg mij af waarom die man zo'n onhandige koffer bij zich had. Het is een hard en rechthoekig ding wat je niet zo een, twee, drie meeneemt. Verder leek er niet echt iets praktisch in te zitten. Bij het openen van de koffer pakte hij oortjes voor zijn telefoon. Deze sloot hij aan om, ik denk, muziek mee te luisteren. 

Bij een wat oudere man verwachtte ik geen house of dancemuziek of iets dergelijks. Wat luisteren mensen op die leeftijd? Het lijkt mij niet dat ze alleen maar naar klassieke muziek luisteren. Daar moet ik maar eens over na gaan denken. 

Morgen het laatste verslag van de week en dan lekker weekend.
   
Tot morgen
xx Esmee

woensdag 16 november 2011

Onervaren reiziger en ik

Deze keer een ochtendverhaal. En ja, de sfeer was anders. De mensen om mij heen leken allemaal naar een belangrijke afspraak te moeten of waren onderweg naar het werk. Keurig gekleed zaten ze te pielen op hun smartphones of de krant te lezen. Het valt op dat mensen in de ochtend frisser uit hun ogen kijken dan 
's avonds. Dat kan ook bijna niet anders, want als je op het station staat te wachten op de trein sta je automatisch in de kou. Wat was het weer koud vandaag! Ik moet er nog steeds aan wennen. 

Maar die keurig geklede mensen waren niet bijzonder. Elke dag kom ik ze weer tegen. Vandaag zat ik in zo'n blok waar je met z'n vieren kan zitten. Eerst alleen, maar een station verder kwamen er drie mensen bij mij zitten. Twee vrouwen samen met een jong meisje van ongeveer elf jaar denk ik. 

Ze zaten nog niet eens of het meisje vroeg: 'Wat gaan we vandaag allemaal doen?' Waarschijnlijk had ze deze vraag al een stuk of tien keer gesteld, maar toch kreeg ze antwoord. 'We zien wel wat we tegenkomen, we maken er gewoon een leuke dag van.' Moet dat meisje niet naar school of zo? Daarna vroeg ze aan de vrouw naast haar: 'Mag ik op je telefoon spelletjes spelen.' Eerlijk gezegd dacht ik toen dat er een smartphone tevoorschijn kwam, maar het was toch echt een oud Siemens modelletje. Kan je daar echt spelletjes op spelen? Af en toe hoorde ik wat apart gebliep.

De drie waren druk met elkaar in gesprek. Het meisje stelde nog een paar onzinnige vragen, die ze waarschijnlijk al eerder had gesteld. Totdat de vrouw van de intercom vertelde op welk station we aankwamen en daarna vertelde welke stations er zouden volgen. Er ontstond lichte paniek. Amsterdam Centraal, wat blijkbaar de eindbestemming was, werd niet opgenoemd in het riedeltje door de vrouw van intercom. Ik dacht, dit zijn mensen die één tot vijf keer in het jaar met de trein gaan. De vrouw naast mij en de vrouw tegenover haar (die dus naast het meisje zat) deden de jas maar vast dicht. Ze vroegen zich af of ze nou moesten overstappen, ja of nee. Want ja Amsterdam Centraal werd niet opgenoemd. Ik als ervaren treinreiziger schoot te hulp. 'De mevrouw van de intercom noemt bij het volgende station weer een hele rij daaropvolgende stations op. Dan zal ze wel Amsterdam Centraal zeggen.' Een zucht van verlichting volgde en de rits van de jas ging weer naar beneden. 

De vrouwen kletste nog wat over dat ze nooit met de trein gingen en dat ze anders zo waren uitgestapt om te gaan kijken of de trein wel echt naar Amsterdam Centraal zou gaan. Dan zouden ze de trein missen en een volgende moeten nemen, maar ach dat vonden ze niet erg. De vrouw naast het meisje zei: 'Tja dan kom ik maar een uur later aan, ik kom er toch wel.' 
Het is maar waar je zin in hebt, maar goed.

Eind goed, al goed.

xx Esmee

dinsdag 15 november 2011

Een hippe vrouw

Vandaag zat er schuin tegen over mij een vrouw. Een vrouw met een iPad in haar handen. Het is misschien niet aardig dat ik het zeg maar op het eerste gezicht zag ze er wat suffig uit. Toch had ze die iPad, die helemaal niet bij haar paste. 

Ik zie vaak genoeg van die zakenmannen met een iPad op schoot, maar deze vrouw had niets weg van een zakenvrouw. Integendeel, ze leek veel op een echte huisvrouw. Al was ze nu toch onderweg naar huis. Op haar Ipad las ze een saai document. Een met alleen maar zwarte letters. Ik zou er in ieder geval vermoeide ogen van krijgen. Zij leek, om 18.00uur, nog zin te hebben om dit saaie document door te nemen. Ondertussen gingen haar gedachten over wat ze zou gaan eten die avond. Ik bedacht mij eerst dat haar man al thuis zou zijn en dat hij voor haar had gekookt. Later bleek dat ze geen trouwring om had. Zou ze dan onderweg van het station naar huis nog langs de supermarkt gaan? Misschien wel, maar ik denk toch dat ze die avond niet alleen zou eten. Ook al leek ze in eerste instantie wat suffig, naderhand viel het wel mee en lijkt ze me echt een vrouw waarmee je even gezellig een babbeltje kan maken. Een hippe vrouw. Zo zou ze aan tafel met 'misschien toch wel haar man' de dag doornemen. De dingen die ze afgelopen dag heeft meegemaakt, moet ze echt met iemand kunnen delen. Anders gaat ze op een later tijdstip lopen malen. 

Het komt nu steeds vaker voor dat ik in een echte spitstrein zit. Ik begin laat met school en kom dan ook laat thuis. Het valt mij dan op dat de mensen echt 'blij' zijn met dat ze naar huis kunnen. Ze glimlachen niet van oor tot oor, maar de vermoeidheid die ze uitstralen zegt dat ze het fijn vinden om naar huis te gaan. 

Morgen ga ik op zoek naar iemand die op de heenweg bij mij in de trein zit. Het is dan eerder op de dag en dan zal ik is kijken hoe mensen dan in de trein zitten. 


Ik ben benieuwd!

xx Esmee

p.s. Als je een lezer bent van mijn blog, hoor ik graag wat je er van vind!

zaterdag 12 november 2011

Bijna weekend

Gisteravond zat ik in de trein op weg naar huis. Na een lange schooldag had ik ook eindelijk weekend. De rest van de reizigers waren ook op weg naar hun vrije weekend. 

Een man met een biertje en een krant in z'n hand was vanaf het moment dat hij de trein in stapte relaxt. Hij ging een paar plaatsen verderop zitten en opende zijn biertje. Hij sloeg zijn krant open en nam af en toe een slok. 

Deze man was gehuld in een echte bouwvakkers jas en had van die grote grove schoenen aan. Wat doet zo'n man in de trein? Bouwvakkers zitten toch in busjes. Half gapend op weg naar het werk of juist weer naar de werkplaats? Deze man zat in de trein. Hij had vast geen zin om nog een soort van gezellig met z'n maten de dag door te nemen. 

Nee deze man koos voor zijn krant en zijn biertje. Af en toe keek hij op en was hij opzoek naar het bordje met daarop aangegeven hoe laat het was en wanneer de trein op een bepaald station zou aankomen. Veel deed het hem niet maar hij wekte wel de indruk toch snel thuis te willen zijn. 

Tijdens het lezen van de krant flitsten zijn gedachten van gebeurtenissen in de krant naar het bordje met de aangegeven aankomsttijden, tot het aankomende weekend. Ik verwacht dat hij geen wilde plannen heeft gepland. Waarschijnlijk ploft hij op de bank bij thuiskomst en komt er pas weer af als hij naar bed gaat. 


Een dag later dan gepland, maar dit is verhaal numéro twee!
Een fijn weekend en tot dinsdag! (maandag ben ik nog een dagje vrij)



xxEsmee

donderdag 10 november 2011

In de trein dus

Mijn eerste verhaal wordt gevormd door een vrouw die druk bezig was met het breien van een mutsje. Een paars mutsje. 

Deze vrouw zat 's ochtends bij mij in de trein. Ik zat wat om mij heen te staren en vond dat er nogal een saaie sfeer hing. Iedereen keek erg duf uit zijn of haar ogen. Terwijl ik juist erg druk was met het zoeken naar een opvallend persoon met misschien wel een mooi verhaal. 

De vrouw, die een paar stoelen verderop zat, was een kleurrijke vrouw. Een gekleurd rokje, met fel gekleurde schoenen en dat paarse mutsje waar ze zo ijverig mee bezig was. Mijn eerste gedachte was, WAAROM was ze aan het breien. Ik schat haar een jaar of 27.

Ze was onderweg naar een vriendin. Nee, niet naar haar werk. Daarvoor zat ze veel te relaxt en ontspannen te breien. Ze ging naar een vriendin die ze goed kent en regelmatig ziet. Eerst ging ze bij haar thuis opwarmen (buiten was het vandaag zo koud) met een warme kop thee. Volgens mij zou ze heel wat kunnen bespreken met haar vriendin. Later op de dag zou ze waarschijnlijk met haar gaan lunchen. Gewoon omdat vriendinnen dat graag doen met elkaar. 

Verder kreeg ik geen hoogte van haar. Dit kwam vooral omdat ze bijvoorbeeld niet gestrest was en het er niet naar uit zag dat ze een belangrijke afspraak zou hebben.


Dit is 'm dan... de eerste.
Hopelijk zullen er nog mooie volgen.

xxEsmee

woensdag 9 november 2011

Ooops!

                                     I totally forgot!
Gisteren zei ik nog dat ik met mijn nieuwe blog zou starten. Dat gaat natuurlijk lastig worden als je niet met de trein reist. Terwijl dat wel een belangrijk ingrediënt is voor het blog. 


Vandaag was ik namelijk een dagje vrij. 


Vanaf morgen zal er dus ECHT een nieuw blog online komen. 


xx Esmee

dinsdag 8 november 2011

Van Utrecht naar Amsterdam

Van Utrecht naar Amsterdam...

Dat is de nieuwe titel van mijn dagelijkse blog die ik ga schrijven.
Het was een tijdje stil, maar vanaf nu zal ik een verhaal schrijven over de reis die ik bijna dagelijks maak van Utrecht naar Amsterdam.  
Elke dag zal anders zijn, omdat de trein elke dag anders is, de mensen anders zijn en de sfeer in de trein anders is..

Een blog met een toekomst. 


Tot morgen!


xxx

zondag 25 september 2011

Zon?!

Lieve Zon,
Huh, lekker warm weer in de herfst? Even denken, de zon heeft zich de hele zomer niet laten zien en nu komt hij even gedag zeggen. Dat is lekker makkelijk. Nou zon, van mij had je al wat eerder mogen langskomen!
Maar goed, nu je er toch bent, het is heerlijk! Wel vreemd om te zien, zo'n warm gloeiend ding daar hoog in de hemel.


Dus Zon, bedankt voor de afgelopen dagen en de warme mooie dagen die zullen volgen!

We missed you!

xx

donderdag 22 september 2011

A new blogger

Hee! Allereerst zal ik mij even voorstellen. Ik ben Esmee van Kralingen, 18 jaar oud en ik woon in Breukelen.
Ik studeer Redactie en Mediaproductie aan de HvA. Het valt onder de opleiding Media, Informatie & Communicatie. Ik ben een blog gestart omdat ik mijn schrijven wil ontwikkelen. Niet alleen voor school, maar ook voor mijzelf.


Ik hoop er veel gebruik van te maken!

xx
Esmee